'Ik houd van STAAL, met motivatie gemaakt.' Edwin Kornmann Rudi
Edwin Kornmann Rudi,
directeur-eigenaar Faralda NDSM Kraanhotel Amsterdam

Met goederen en diensten van stakeholders transformeerde Edwin Kornmann Rudi (1963) de monumentale scheepsbouwkraan ‘13’ in de Noordelijke havens van Amsterdam tot een hoog-segment hotel met drie luxe suites in de 50 meter hoge toren en een tv-studio in het portaal. De split level hotelkamers kosten € 435 per dag inclusief gebruik van de whirlpool op het top deck. De tv-studio is óók beschikbaar voor andere activiteiten. In het begin van zijn carriere was Edwin projectontwikkelaar van woningen en later vooral van privé-klinieken en zorgcentra. Eveneens in eigen beheer herontwikkelde Edwin kraan 13 tot het Faralda-hotel, vernoemd naar een onbekende schone dame. Met veel bekijks werd de oude kraan in juli 2013 gedemonteerd en in delen naar Scheepsverf Talsma getransporteerd voor een grondige restauratie. Eind oktober 2013 keerden de segmenten terug voor wederopbouw op de oude locatie: als het Faralda NDSM Kraanhotel, compleet met kamerunits. Vanaf 2014 verwelkomt het hotel haar gasten.



Delen via

Edwin Kornmann Rudi

'Behoud van industrieel, monumentaal erfgoed. Sommige mensen verzamelen treintjes, ik houd hiervan.'

Edwin Kornmann Rudi werd in augutus 2011 al bij eerste aanblik getroffen door de oude krachtpatser. ‘Ik zag Kraan 13 staan, met daarnaast een tot schroot verknipte Kraan 7.’ Om de historische kraan te redden van de sloop werkte hij ruim twee jaar samen met 32 bedrijven. Het herontwikkelingsproject kostte zo’n twee miljoen Euro. Het Nationaal Restauratiefonds heeft een aanmekerlijk deel van het vreemd vermogen verstrekt. De rest komt van stakeholders.

Een vrije geest is nodig voor zo’n herontwikkelingsproject.

Rudi: ‘Behoud van industrieel, monumentaal erfgoed. Sommige mensen verzamelen treintjes, ik houd hiervan. Niet dat het een doel op zich is, maar de kans deed zich voor.’ Met zijn plan voor de kraan klopte hij aan bij de gemeente Amsterdam. ‘Niet alleen om het oude staal te behouden, het gebied (de voormalige NDSM-scheepswerf aan het IJ) geeft reden tot exploitatie en investering. Je moet een opbrengst kunnen genereren om aan je afbetalingsverplichting te kunnen voldoen. Met drie luxe-hotelkamers en een tv-ruimte – voor de verhuur – komen we er wel uit. We hebben allerlei stakeholders, van nationale en internationale faam en kunnen.’

'De buurt profiteert duidelijk van de komst van het designhotel en de tv-studio die ‘eigenzinnige formats’ gaat produceren. De kraan straalt hetzelfde uit als de NDSM-werf: eigenzinnigheid en creativiteit.'

'Een vrije geest is nodig, een ander meer theoretisch onderlegde ontwikkelaar of belegger zou er niet automatisch zijn ingestapt. ‘Soms was het ‘oorlog’. Zo was de gemeente weliswaar welwillend, maar de regegeving kon ook stroperig werken. Bovendien moeten je samenwerken met veel verschillende partijen. Ik heb me moeten laten bijstaan door personen die bepaalde vaardigheden hebben die ik niet heb. Maar je dient er sowieso bovenop te zitten. De financiële input heb ik met de inbreng van tal van stakeholders geregeld.'

'Dat het project veel media-aandacht krijgt, wist ik van dag 1. Deze spin-off is zeer welkom. ‘Dit project gaat de hele wereld over. Ik heb belangstelling nodig, anders komt er geen pop in die kraan.’

‘Laat die lasrupsen maar zien.’

 Voor staal koestert Edwin positieve gevoelens. ‘De kraan is een industrieel, monumentaal voorwerp. Het is een landmark voor de omgeving en dus beeldbepalend. De kraan heeft een geschiedenis. Hier geldt: Hij moest behouden blijven en herontwikkeld, punt. Bij de restauratie moest veel worden vervangen en hersteld. Zo ook het machinehok. Dat oude ding was helemaal ‘op’. Ook daarin liep bouwer Talsma Scheepwerf met mijn gedachten mee. Het machinehok werd door Talsma op een exact dezelfde wijze herstelt als ‘t ooit werd gemaakt. De lasnaden zijn identiek, de stukjes plaat tot en met de raamroeden.'

Nu is het even tijd voor rust. Rudi: ‘Even pas op de plaats en alles verwerken en dan de promotie en marketing in. Want de kamers moeten vol. Maar die pauze duurt niet lang, slechts vijf minuten’, belooft hij lachend.'

De kraan is inmiddels teruggeplaatst op de oude boogies. In eerste instantie zouden deze ook naar de scheepswerf worden gebracht. Maar dat zou een operatie op zich zijn geworden. Nu zijn ze op lokatie gestraald, opnieuw geconserveerd, teruggeplaatst en met kraan en al op de definitieve plek, even voorbij de kade, afgemonteerd. Rudi: ‘Ik weet nu dat ik drie jaar heb gewerkt aan dit project. Er kan nog van alles gebeuren. Maar ik heb de spanning nodig. Wat wordt het volgende project? Wat leeft er nu? Wat is bijzonder? Zeg ‘t maar, ik ben er wel voor te porren.’

(Redactie: Marco Pauw, Bouwen met Staal).